u rečniku PONS
I. rau·chen [ˈrauxn̩] VB intr
1. rauchen (Raucher sein):
Kopf <-[e]s, Köpfe> [kɔpf, pl ˈkœpfə] N m
1. Kopf ANAT (Haupt):
2. Kopf:
4. Kopf kein pl:
5. Kopf kein pl (Verstand, Intellekt):
6. Kopf kein pl (Wille):
7. Kopf kein pl (Person):
8. Kopf:
Phrases:
| ich | rauche |
|---|---|
| du | rauchst |
| er/sie/es | raucht |
| wir | rauchen |
| ihr | raucht |
| sie | rauchen |
| ich | rauchte |
|---|---|
| du | rauchtest |
| er/sie/es | rauchte |
| wir | rauchten |
| ihr | rauchtet |
| sie | rauchten |
| ich | habe | geraucht |
|---|---|---|
| du | hast | geraucht |
| er/sie/es | hat | geraucht |
| wir | haben | geraucht |
| ihr | habt | geraucht |
| sie | haben | geraucht |
| ich | hatte | geraucht |
|---|---|---|
| du | hattest | geraucht |
| er/sie/es | hatte | geraucht |
| wir | hatten | geraucht |
| ihr | hattet | geraucht |
| sie | hatten | geraucht |